Trots dat wij een klein beetje mochten bijdragen aan een betere toekomst

Rina Meijer en haar man Bernard kwamen in 2003 in aanraking met Pax Kinderhulp en kregen 3 keer vakantiekinderen uit Bosnië Herzegovina op bezoek. Ze zochten hun vakantiekinderen zelfs op in het thuisland. Rina en haar man kijken bijzonder terug op hun ervaringen. 

Een avontuur

Rina: "In 2003 kwam ik via een advertentie in een lokaal suffertje in contact met Pax Kinderhulp. Na onze aanmelding begon een avontuur dat wij voor geen goud hadden willen missen! In 2004 kwam een aantal kinderen uit Banovici, een dorpje in Bosnië Herzegovina, naar Nederland voor een vakantie van drie weken. Zo konden ze ontsnappen aan de ellende thuis en even bijtanken. Op een camping in Brielle (Zuid-Holland) maakten wij kennis met Edin en Vahadin, twee jongens uit hetzelfde dorp. De een had geen bezittingen, de ander slechts een rugzakje met een handdoek ter grote van een gastendoekje. “Dobrodosli, mogu li se predstavimo Rina e Bernard” had mijn man ingestudeerd, wat “welkom, mag ik ons even voorstellen” betekent. Dat brak direct het ijs! Ook verstrekte Pax Kinderhulp ons een woordenlijst en informatie om ons te helpen bij de kennismaking. Gelukkig sprak Edin goed Engels. 

Verwondering over het voor ons zo alledaagse

Het werden drie weken om nooit meer te vergeten. De jongens verwonderden zich over alles wat ze in Nederland zagen. Zaken die ze totaal niet kenden van thuis. Van de Amsterdam Arena, snelwegen met 7 rijbanen aan elke kant, de vliegtuigen rondom Schiphol, winkels met volle schappen en automatische deuren, geld pinnen 'uit de muur', wasmachines tot een warme douche op elk moment van de dag. Ze genoten daarnaast heerlijk van het eten. Frites en tosti waren favoriet. Alles wat voor ons zo gewoon was, was voor hen bijzonder.

Een wereld van verschil

Dat het bij hen zo anders is, hebben wij zelf ondervonden toen wij besloten wat vergeten tassen en ingezamelde kleding na te brengen. Amper de grens over zagen we borden met doodshoofden om te waarschuwen tegen landmijnen en tanks reden midden op straat. In Banovici aangekomen werden we zeer welkom ontvangen. We moesten bij iedereen op bezoek en dan kwamen de verhalen. Ook al verstonden we elkaar niet, we begrepen elkaar wel. Er waren tranen om het verlies van hun dierbaren. Wij hebben geen oorlog meegemaakt, maar beseften hierdoor wel wat dit met een mens doet!

Uitdelen van spullen

Als een soort van SRV-wagen openden we na aankomst de winkel met gratis artikelen. Een moment van geluk. Vooral voor de, vaak alleenstaande, moeders die hun man waren verloren. Schoenen, kleding en speelgoed, zorgden voor een stralende lach op alle gezichten. Onder regie van Edin kregen zij die het het hardste nodig hadden, de meeste spullen en de eerste keuze. Ondanks de grote voorraad was de winkel snel leeg. De volgende dag verzorgde ik voor wat kinderen een ontbijtje aan de camperdeur, weer eens wat anders dan uien en tomaten. Wat is dat genieten een beschuitje met jam, maar wat doet het eten daarvan zeer met een slecht gebit! Toch genoten ze er ontzettend van. Onvoorstelbaar om te zien dat ze daar dagelijks naar een komkommer stonden te kijken tot hij groot genoeg was om te eten. 

Hoog bezoek

Na dat ontbijtje werd ons gevraagd om op bezoek te gaan bij een aantal inwoners van het dorpje. Alle huisjes die wij bezochten waren extra goed schoongemaakt. We werden door hen gezien als hoog bezoek. Mij bleef het bezoek aan een weduwe en haar schoondochter het meeste bij. Ze woonden samen met twee (klein)kinderen in een huisje. Haar man en zoon waren omgekomen in de oorlog. Foto’s van de mannen kwamen op tafel, de oude vrouw vertelde in het Bosnisch haar verhaal. Ik reageerde in het Nederlands en daar reageerde zij weer op. Hoe kon het zijn dat wij elkaar begrepen en verstonden en elkaars tranen zagen! Wat een ellende en wat een verdriet en dan ook nog is geen zicht op een goede toekomst. En dat allemaal op 'maar' 1500 kilometer bij ons vandaan. Bij een volgend bezoek werden we uitgenodigd voor het eten. Het werd een Bosnische specialiteit van aardappel, ui en tomaat. Voor ons niks bijzonders, voor hen een feestmaaltijd. Goed dat er mensen en organisaties zoals Pax Kinderhulp zijn die deze mensen helpen. Ze geven met name de kinderen de kans om bij te tanken en te laten snuffelen aan een mogelijke toekomst. Onze Edin had dat goed begrepen. Hij is inmiddels gelukkig getrouwd en reist voor Microsoft de hele wereld over. We hebben nog steeds contact. Dat is erg bijzonder. We zijn trots op dat wij een kleine bijdrage in een betere toekomst hebben gehad. Hij is het voorbeeld dat het kan en mogelijk is om uit de ellende te komen.

Mooie herinneringen

Destijds in 2004 leerde ik zowel Vahadin als Edin onderweg in de auto “Heb je even voor mij” van Frans Bauer, elke dag weer een zinnetje. Op de slotavond, in een Briels café, keek Edin rond en ging in gesprek met de man achter de bar. Op het juiste moment werd de muzikale versie gestart en zongen zij “heb je even voor mij, maak wat tijd voor me vrij”. Het sloeg bij iedereen in als een bom en al snel ging het dak eraf. Zelfs de aanwezige burgermeester ging uit zijn dak! De “heb je even voor mij” vlag dekte de lading. 

Een aanrader

Eenieder met het hart op de juiste plaats raad ik aan mee te doen aan een actie zoals die van Pax Kinderhulp. Of steun de organisaties die deze acties mogelijk maken. Je krijgt er zoveel voor terug! Wij hebben drie keer mogen deelnemen en praten er nog vaak over. Via Facebook is er nog steeds contact, al is niet iedereen zo terechtgekomen als Edin. De meesten hebben wel hun eigen weg en toekomst gevonden. Het zal nog generaties duren voordat Bosnië weer het mooie Bosnië is wat het hoort te zijn, maar elke stap is er één en verdienen doen ze het daar enorm!"