Kerst met Bosnische kinderen

Bericht 01-11-2016

Sinds twee jaar hebben wij tijdens de kerstperiode in ons gezin twee Bosnische kinderen te logeren en ook dit jaar hebben we ons weer aangemeld om opnieuw twee Bosnische logeetjes te ontvangen.

Twee jaar geleden kwamen Aleksa en Nikolina uit Bosansko Grahovo en afgelopen jaar waren Hamza en Mustafa uit Koraj bij ons te gast.

Elke keer is het weer opnieuw spannend en elke kerst is door de komst van deze kinderen weer anders. Voordat ze komen maken we de logeerkamer gereed, hangen we wat Bosnische woorden op de deuren, zodat de kinderen in ons huis niet zullen verdwalen en versieren we de voordeur met ballonnen en een welkomstbord.

En als ze er dan zijn gaan we eerst de kerstboom versieren, dat “breekt het eerste ijs”, want zeker in het begin na zo’n lange reis zijn de kinderen moe en natuurlijk erg onwennig. Tijdens de periode dat ze bij ons zijn, leren we elkaar steeds beter kennen. We doen heel veel spelletjes met elkaar en trekken er regelmatig op uit, naar het bos, het zwembad of het strand, maar we knutselen ook veel, bakken koekjes, eten en bakken pannenkoeken en doen gewoon allerlei dingen, die kinderen leuk vinden! En bovendien hebben we erg veel plezier met elkaar, we lachen om elkaars taal en culturele verschillen. Doordat de kinderen ook regelmatig met hun eigen Bosnische vrienden en vriendinnen activiteiten ondernemen is het goed vol te houden en is er ook regelmatig tijd voor onze eigen kinderen.

Elke keer is het weer een rijke ervaring te zien hoe de kinderen langzamerhand veranderen van sombere, zorgelijke mensjes in stralende kinderen, die schaterlachen, huppelen, zingen en genieten van de meest eenvoudige dingen, die voor ons zo doodgewoon zijn. Ook voor onze drie eigen kinderen is dat een reuze eyeopener in onze materialistische maatschappij.

De drie weken vliegen zo voorbij en in de laatste week horen ze zo bij het gezin, dat ze haast niet meer weg te denken zijn. We communiceren de laatste week half Bosnisch en Nederlands door elkaar.

En dan is het tijd om afscheid te nemen. Elke keer weer staan we met een brok in de keel de bus uit te zwaaien en eenmaal uit het zicht, dan komen de tranen…..

Het huis is leeg en stil en de eerste dagen missen we ze reuze, want hoewel de wasmanden steeds gevuld bleven en de boodschappenkarren overvol waren, was het de moeite meer dan waard. In ieder geval hebben onze Bosnische gastjes ervaringen en indrukken opgedaan, die niemand ze meer af kan nemen en hopelijk kunnen ze daarmee de energie vinden hun thuisland in de toekomst weer op te bouwen, zodat er ook in hun leven wat meer perspectief komt. Ons aandeel daarin lijkt een druppel op een gloeiende plaat, maar toch…………Het geeft een goed gevoel dit te kunnen doen en geeft elke keer weer een extra dimensie aan onze kersttijd!