Möchte ich bitte, bitte, bitte, wieder nächtste Sommer zurück kommen?

Aelita bij haar vakantiegezin

Möchte ich bitte, bitte, bitte, wieder nächtste Sommer zurück kommen?
Een korte krachtige mail van Aelita

Zomer 2013 was zij drie weken bij ons, een druk gezin met vier kinderen. Wij waren voor het eerst vakantiegezin. We verwachtten een onbekend meisje van 7 jaar uit Berlijn. Zij heeft van ons wel een brief gehad met foto's, wij weten niets van haar.

Daar staan we dan bij de bus. Als zij uitstapt, kijkt ze ons wat verlegen met grote ogen aan. Zijn dat nu die mensen waar ik drie weken moet zijn?
Eenmaal in ons huis aangekomen, blijkt die verlegenheid totaal weg. Een heel vrij meisje komt tevoorschijn die naar alles vraagt en ook vaak alleen aan zichzelf denkt. We moeten allemaal wennen en de verwachtingen van een klein lief meisje moet worden bijgesteld.
Een zelfstandige minidame met een sterke eigen wil die heus niet bezig gehouden hoefde te worden! Dat gaf inspiratie want de Playmobil, die in de kast verstofte, werd opeens weer in gebruik genomen en vond iedereen opeens weer leuk. Maar er waren ook irritaties dan met de een dan met de ander. 
NEIN!!!! Nein! Dat werd vaak gehoord in ons huis. Omdat ze steeds om meer vroeg bijvoorbeeld met lekkere dingen, of dacht dat ze tekort zou komen bij het uitdelen van de patat (lang voordat we uitgebakken waren) wist ik niet of ze het eigenlijk wel zo naar haar zin had? Ze kon soms dingen pakken uit 'mijn' kast en vragen of ze dat eten mocht. En omdat ze gewoon meedraaide in ons gezin gaf ik daarin steeds grenzen aan .

Grenzen, grenzen, grenzen.

De vrijheid rond het huis met de ruimte om te spelen, fietsen, varen, zwemmen vond ze heerlijk. We gingen naar de kinderboerderij, de speeltuin, het strand en organiseerde soms een BBQ. Dat vond ze natuurlijk helemaal te gek. Toch maakten weij echt niet van elke dag een bijzonder feest maar zij verveelde zich zelden.
De laatste dag voor ze naar huis ging, vroeg ze opeens: zijn jullie volgend jaar weer vakantiegezin? Eenmaal thuis mailde haar moeder mij dat ze de oren van haar hoofd praatte. 

En dan nu de vraag of ze terug mag komen? Ik krijg een mailtje van haar moeder met de excuses voor het directe van haar dochter. Ze sprong een gat in de lucht nu ze nogmaals mag komen.

En dus, staan we weer bij dé bus.... De verwachtingen bijgesteld, wetend wie we in huis krijgen. En ja hoor daar is ze weer!! Geen onstuimige omhelzingen maar gewoon zoals zij is. Ze heeft cadeautjes meegebracht met zorg zelf uitgekozen. Zij zit met zwemvest al aan in de boot als ze roept: kannst du mama anrufen das ich angekommen bin?
Het gaat goed, ze trekt nu met alle kinderen op iets wat zij het voorgaande jaar niet deed. Ja, wel weer even die grenzen: nee niet zomaar weer even stiekem mama bellen, zeker geen snoepje pikken! En nee niet elke dag skypen met mama want je bent hier om te spelen!
En spelen doet ze de kippen worden steeds gevangen en geaaid, de jonge katjes uit de straat gevangen, ze gaat met Thimon drie middagen naar school, ze gaat graag mee naar de boerderij, geniet van de 'caramel' koeien, de konijnen en vooral de jonge cavia's, één baby cavia wil ze eigenlijk meenemen naar Berlijn, ze zwemt en speelt met de playmobil, mag een stukje op de fahrrad, ze speelt prinses en dirigeert de anderen.
Ze geniet van de vla, eet over het algemeen lekker mee, soms na aansporen, soms om toch maar vla te mogen..." Mama, ich habe hier brocolie gegessen!". Ze weet nog veel dingen van vorig jaar meer dan wij. De laatste week wordt het wat pittig drie weken is toch best veel als je een lieve mama hebt. Ze maakt net als vorig jaar een aftel kalender maar er zijn ook dagen dat ze hem weer vergeet. 

Ze pakt nu niet haar koffer al in na week twee, dat was vorig jaar wel zo. dat doet ze nu pas vrijdag, alles secuur in het zelfde tasje, bij dezelfde spulletjes, op hetzelfde plekje. Secuur is ze, tanden steevast minimaal 3 minuut poetsen, medicijnen voor haar astma neemt ze geheel zelfstandig in, de beugel gaat elke nacht in en zeker geen douche overslaan voor het naar bed gaan. Soms praat ze veel over haar mama ze gaat graag terug naar Berlijn.
Totdat ze in de auto zit op weg naar die bus dan lijkt ze een beetje te huilen....Was ist los? 
En dan weet ze het even niet meer. Het voelde hier als familie en ze wil graag naar de familie in Berlijn. Nou dat is een groot compliment! En wat zal je het meeste missen? Mirjam mijn grote schwester want ik heb altijd al een grote zus gewild.
Eenmaal bij de bus blijkt toch wat het hardste trekt. Ze heeft bijna geen tijd meer om afscheid te nemen laat staan te bedanken. Snel een plekje zoeken in de bus. En daar zit ze...... ze zwaait nog wel!

Voor ons gezin was Aelita een onvergetelijke evaring. Vakantiemoeder Linda