Na vijftig jaar nog altijd welkom bij vakantieouders

vakantiekind bij vakantiegezin 50 jaar later

Vijftig jaar geleden meldde familie De Wit zich bij Pax Kinderhulp als vakantiegezin voor een Berlijns kind. Dat kind bleek Manuela te zijn.

Een bijdrage van Raya Yaqoub

Nog altijd hebben ze contact, Manuela Tempel (55) en haar vakantiemoeder Riek de Wit (71). In de kerstvakantie van 2016 was het vijftig jaar geleden dat familie De Wit het vijfjarige vakantiekind uit Berlijn voor de eerste keer verwelkomde. 
Om het jubileum kracht bij te zetten is Manuela samen met haar man Kevin op vakantie bij haar Nederlandse ‘familie’. Ergens midden op het platteland zitten ze met z’n drieën in de boerderij van Theo, de zoon van Riek en Teunis de Wit. Ze passen op zijn huis en op zijn hondje en genieten van de rust in de omgeving. 

Eerste vakantie in Holland

“De eerste keer dat ik in Holland was, was het heel vreemd voor mij,” zegt Manuela. “De eerste twee dagen was ik bang, maar vanaf de derde dag was ik weer mezelf. Alles was anders, de huizen, de mensen en de koeien. Ik had nog nooit eerder een koe gezien.” Haar Nederlandse ‘moeder’ vult aan: “Klompen kende ze niet. Ze vond het geweldig waar we vroeger woonden. Er lag destijds heel veel sneeuw en mijn man had een slee achter de auto geplaatst. Manuela en Theo mochten erop terwijl mijn man met de auto ging rijden. Dat vonden ze prachtig.” 
Manuela vertelt verder: “Ik weet nog dat ik tijdens het eerste bezoek naar Riek ben gegaan en haar heb gevraagd waarom ze geen kerstboom hadden. Ik zei dat ik met Kerst altijd cadeautjes kreeg van mijn moeder. Ik heb nu niks, zei ik. Toen kreeg ik allemaal cadeautjes en kon ik met Theo spelen. Het afscheid was heel moeilijk. Ik heb gehuild, omdat ik niet naar huis wilde. Ik wilde bij Riek en Teunis blijven en bij mijn broertje Theo. Toen ik de eerste keer weer terug was in Berlijn, zag mijn moeder hoe verdrietig ik was. Ik wilde graag terug naar Holland. Om mij op te vrolijken zei mijn moeder dat ik na een aantal weken slapen weer naar Holland mocht.”

Manuela had een geweldige tijd in Wekerom, onder meer omdat het er totaal anders was dan in Berlijn. Haar ouders woonden in een flat en als ze uit het raam keek, zag ze alleen maar flats. Ze vindt het erg druk in Berlijn. Wanneer ze in Nederland verblijft, is ze rustig. Haar hoofd is dan leeg en vrij van alle zorgen. “Ik vergeet soms om te leven. Ik wil leven. Ik koop hier in Holland alles wat ik wil. De mensen zijn hier ook zo vriendelijk en willen je graag helpen in de winkel. In Berlijn zijn ze gestrest en hebben ze geen tijd voor je.” Ze houdt niet alleen van winkelen – net als Kevin is ze dol op het ‘Hollandse’ eten. Om het jubileum en Kerst te vieren zijn ze met de hele familie De Wit uit eten gegaan. Daar bleef het niet bij: toen Theo met zijn gezin terugkwam van vakantie hebben ze dit herhaald.

Zij zijn mijn familie

Het eten, de mensen en de rust komen vaker aan bod tijdens het gesprek. Terwijl ze alle drie aan de grote tafel in de keuken thee drinken, stralen ze één en al liefde uit. Niet alleen voor Nederland, maar zeker ook voor elkaar. Het moge duidelijk zijn dat Manuela graag bij de familie De Wit komt. Haar ogen stralen wanneer ze naar haar Nederlandse ‘moeder’ kijkt. “Het zijn mijn vader en moeder en broertje Theo. Ze zijn mijn familie. Riek en Teunis hadden heel veel tijd voor mij. Ze gaven mij heel veel aandacht. Dat had ik thuis niet. We waren met zes broers en zussen. Mijn moeder had weinig tijd voor mij. Ik moest altijd alles alleen doen, zelfs mijn huiswerk. Ik ben mijn moeder wel altijd dankbaar geweest dat ze mij naar Holland heeft gestuurd. Als ze dat niet had gedaan, dan had ik familie De Wit nooit leren kennen. Ik houd van mijn ouders, maar hier was het anders. Ik kreeg alle aandacht van de hele familie. Wanneer ik naar huis ging, kochten ze allemaal leuke spulletjes voor mij. Mooie schoenen en leuke kleertjes.” Kevin vult aan: “Wat ik heel erg opmerkelijk vind, is dat zij heel erg op tante Riek lijkt. Ze lijkt meer op haar dan op haar eigen moeder.” “Alle gekke dingen heeft ze van mij,” voegt tante De Wit eraan toe.

Riek en Manuela hebben een sterke band. Vijftig jaar lang hebben ze contact gehad door elkaar te bezoeken, maar ze spreken elkaar ook vaak via de telefoon. Ze zijn het met elkaar eens dat hun contact is gebleven omdat ze altijd voor elkaar hebben gekozen. Dat familie De Wit elke keer opnieuw vroeg of Manuela mocht komen. Volgens Manuela krijg je op deze manier een sterke band en bouw je een relatie op. “Dit is mijn tweede thuis en als ik later met pensioen ben, dan ga ik misschien ook naar Holland. Ik wil hier wonen en de rest van mijn dagen doorbrengen.”

Wat wordt er van een vakantiegezin verwacht?