20 jaar geleden!

Door Yvonne en Bente (13) en Maud (10)

20 jaar geleden… Ik ben dan 20 jaar en woon nog in Swifterbant bij mijn ouders. Klaar met mijn MBO en dan.., ga ik reizen! Naar Amerika, dat sowieso, maar eerst nog even 3 weken naar Maków Podhalański. Mee als vrijwilliger naar een vakantiekamp voor 40 kinderen uit een kindertehuis. Wij gingen er met 4 Nederlandse vrijwilligers heen. Ik herinner me vooral dat we veel plezier met de kinderen hebben gehad, de onmogelijke taal en het ritme van de maaltijden, het rusten en schoonmaak ritme dat de kinderen hadden. Ook het gezag van de non, S. Fidelis, was indrukwekkend.

Toen ik de eerste keer uit de bus stapte in Katowice, rook het er onwijs naar verbrand plastic. Om mij heen waren vervallen en oude gebouwen. Lelijk, vies en toch vervloog mijn idee om naar Amerika te gaan gelijk. Het idee werd geboren om in plaats daarvan naar Polen te gaan. Op slag verliefd op de gekke taal, de lieve kinderen, de bijzondere leefwijze van de nonnen, de vieze maar ook mooie stad, het anonieme, het grootse..

Dus zo vertrok ik een paar weken later naar Katowice en mocht ik wonen en werken in het ‘grote’ kindertehuis in Bogucice. Het is een kindertehuis dat veel ‘Polen-Pax Kinderhulp’ mensen zullen kennen. Dit kindertehuis had 9 groepen van elke ongeveer 20 kinderen. Ik werkte vooral op ‘Pierwsza grupa’ – de eerste groep, een jongensgroep, met jongens van 6-20 jaar en de groep van S. Fidelis. Dankbaar kijk ik terug naar de tijd die ik daar heb mogen zijn. Het is nu 20 jaar geleden, bijzonder om dus dit jaar weer samen met S. Fidelis op hetzelfde vakantiekamp te zijn, niet meer in Maków Podhalanski, maar nu in Zawoja 15 km verderop.

Als een tweede thuis
De afgelopen 20 jaar ben ik bijna jaarlijks teruggereisd: alleen, met vrienden, met mijn gezin en/ of voor Pax Kinderhulp. Ik verblijf altijd in het kindertehuis, echt een tweede thuis. S. Fidelis werkt niet meer in het grote huis in Bogucice, maar nu in het kleine huis in Dąbrowka. Sinds zij overgeplaats is verblijven wij ook daar. Ondertussen zijn de kinderen die in het kindertehuis woonden toen ik daar was allemaal uitgevlogen. Met een aantal heb ik nog contact, via facebook of whatsapp en we ontmoeten elkaar als ik in Katowice ben. De kinderen die er nu wonen weten niet beter dan dat wij als gezin af en toe bij hun komen logeren 😊. Het contact met de kinderen van ‘vroeger’ is bijzonder. Zo ben ik afgelopen zomer op kraamvisite geweest bij Sara, een meisje van 4 in de tijd dat ik daar was. Zij was mee op mijn eerste vakantiekamp in Maków Podhalański. Bijzonder en mooi om zo dicht bij haar te mogen staan. Het voelt waardevol en toevoegend dat ze mij benoemd “Iwon, je bent als familie”. Mooi om dit te mogen vervullen voor iemand waar de familie een heel andere context kent dan hoe wij die kennen.

Bijzonder om dit te delen met mijn eigen dochters
Als gezin hebben we meermaals als gastgezin mee gedaan bij Pax Kinderhulp, zowel voor Bosnische kinderen als voor Poolse kinderen. We wonen in Amersfoort en vanuit daar zijn we aangesloten geweest bij Utrecht. Maar mijn hart ligt in Polen en heel praktisch: die taal ben ik machtig, wat er toch een andere dimensie aan geeft als kinderen bij je thuis logeren. Dit jaar geen kinderen bij ons in huis, maar wel tijd en gelegenheid om samen met mijn 2 dochters naar Polen te gaan. Dus zo vlieg ik met hen deze zomer naar Zawoj; heel tof om dit samen met mijn dochters te ondernemen. Ik houd heel erg van reizen en van kinderen. En zet me graag in voor kinderen die in minder kansrijke mogelijkheden opgroeien. Om dit te kunnen delen met mijn eigen dochters en hen hierin mee te nemen en de kracht van gewoon samen zijn mee te geven, vind ik heel bijzonder. Dat is was we gedaan hebben in Zawoja. Gewoon samen zijn, lekker spelen, ravotten, knutselen, wandelen, zwemmen, naar een festival, de prachtige bergen bewonderen. Voor wie nog nooit in Zuid-Polen geweest is: gaan! Het is er prachtig. En deze kinderen, ze genieten volop en zijn even lekker uit alle drukte van de stad. Samen met S. Fidelis heb ik geproost op de volgende 20 jaar. Laten we hopen dat het ons lukt om dit project nog 20 jaar in de lucht te houden. Daar kan ik me wel zorgen over maken. Je ziet (gelukkig) het land groeien, de rijkdom toenemen, in de stad is het ene nieuwe gebouw nog mooier dan het andere, maar helaas zien we de financiën voor ons project teruglopen. Want door de economische groei van het land vervalt misschien wel de noodzaak voor dit project…?? En toch is er een grote groep die de stijgende lijn van die opbouw niet pakt, die ver onder de grens leeft qua financiële middelen of in onveilige gezinssetting door alcohol misbruik, hechtingsproblematieken, het ontbreken van veiligheid en geborgenheid of het gevoel van geliefd zijn. Zo zijn ze er nog, deze lieve kinderen, wonend in een kindertehuis om verschillende redenen. Ik hoop wat wij ons vanuit PIP (‘Project in Polen’) nog lang kunnen en mogen inzetten voor deze groep!

Hoi, ik ben Bente, ik ben 13 jaar oud.
Eigenlijk houd ik helemaal niet van kinderen. Ik ken Pax Kinderhulp, doordat mijn moeder daar altijd mee bezig is en doordat wij ook wel gastgezin zijn geweest, zowel voor Bosnische als voor Poolse kinderen. Vorig jaar zomer waren er 2 Poolse meisjes bij ons. Vorige jaar in de herfst mocht ik mee met de evaluatiereis naar Polen. Toen was ik ook mee naar Zawoja om het project van 2024 te evalueren en om nieuwe mogelijkheden te bespreken voor de zomer van 2025. Maar eigenlijk was ik mee om Kamila en Liwia te bezoeken en dat hebben we ook gedaan. Dit jaar was ik samen met mijn moeder en zusje tijdens het Project in Polen een paar dagen in Zawoja. We hadden een huurauto. We hebben heel lang gewandeld in de bergen en wij sliepen daar op onze eigen kamer. De kinderen sliepen in het hoofdgebouw, wij in een bijgebouw. We zijn de hele tijd samen opgetrokken met de kinderen, dat was leuk. En die kinderen zijn allemaal heel aardig, het was heel gezellig. Eigenlijk kunnen we elkaar helemaal niet verstaan en toch hadden we het heel gezellig samen. Ik denk dat het goed is dat dit project er is, omdat je in Katowice niet goed kunt buitenspelen en daar is het heel druk en vies en heel veel sirenes. In Zawoja is het rustig, zijn er niet zoveel mensen en het is een hele mooie omgeving en veel schoner. Ik zou heel graag nog een keer mee willen naar Polen. Ik heb nu nog steeds contact met een aantal van de kinderen die mee waren, we bellen en appen. We gebruiken google translate, en we hebben elkaar ook wat woordjes aangeleerd.

Hoi, ik heet Maud en ik ben 10 jaar oud.
Ik ken Pax Kinderhulp door mijn moeder. Ik weet dat Pax Kinderhulp vooral veel dingen doet voor Poolse kinderen. Wij gingen dit jaar mee naar Zawoja en vorige jaar hadden wij ook Poolse gastkinderen bij ons in huis. We hebben ook wel eens gastkinderen in ons huis gehad uit Bosnië. Ik vind het heel gezellig als er gastkinderen bij ons thuis zijn. Dit jaar waren er geen gastkinderen, maar mochten we mee naar het Project in Polen en dat vond ik heel leuk. Ik vond het leuk om met alle kinderen te spelen en ik vond het ook leuk dat Bente mee was, want dan kon ik ook gewoon Nederlands praten en dat was heel grappig, want dan keken alle kinderen zo van ‘huh, wat zeggen zij nu weer’? We gingen ook zwemmen want het was heel warm. Het zwembadwater was alleen echt ijskoud! Soms was het eten lekker en soms ook niet! In de ochtend eet je koud. Er was eerst een soort melksoep en daarna brood. In de middag eten zij warm. Je kunt niet kiezen wat je wilt eten, gewoon wat er gemaakt is in de keuken. En in de avond eten ze weer brood. Je kunt niet echt met ze praten, maar ik ken wel een paar Poolse woordjes. We gebruiken google translate of we gebaren. En als het echt nodig is wil mama gelukkig wel vertalen. Ik vond het heel leuk om in Zawoja te zijn en ik wil heel graag nog een keer naar Polen.